برای فصل فصل دوریت هزار بیت می شوم
که شاید به رحم بیایی ...
ولی افسوس ....
...
من از انجماد آدمها می ترسم ....
زیر رگبار نگاهشان له می شوم ....
وعروس چشمانم سفید پوش نشده به سوگ می نشیند ....
تا شاید غزل خداحافظی ام این بار در
تلاطم
چشمان نگران تو خوانده شود ...
بی انصاف من از نگاه تو سر شار بودم
ولی حالا...
من تک عروس شهر چشمان تو
با نگاه دیگری
خاک می شوم ....
...
اگر مرد بودی رهایم نمی کردی ...